Τετάρτη, 18 Απριλίου 2012

ΤΑ ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ



Μου άρεσαν πάρα πολύ οι ζωγραφιές και έδινα το περισσότερο χαρτζιλίκι μου στην αγορά τους. Είχα φτιάξει μία καλή συλλογή και τις έκρυβα στα τετράδια μου.
Μια μέρα όμως που με έπιασε η μάνα να παίζω με τις ζωγραφιές αντί να διαβάζω ή να γράφω, θύμωσε πολύ και έψαξε τα βιβλία μου και τα τετράδια μου, τις βρήκε όλες και τις έκανε κομματάκια. 
Δεν ξαναγόρασα ποτέ ζωγραφιές.
Θυμάμαι την μικρή σοκολάτα γάλακτος της ΜΕΛΟ που μου έπαιρναν κάθε Παρασκευή, μαζί με το εβδομαδιαίο ΜΙΚΥ ΜΑΟΥΣ, την ΜΙΚΡΗ ΛΟΥΛΟΥ και τα εικονογραφημένα κλασικά.
Αργότερα άρχισα να μαζεύω τις εθνικές ενδυμασίες και τις σημαίες των κρατών, που υπήρχαν μέσα στις σοκολάτες. 
Κάποια εποχή κυκλοφορούσαν και νομοί της Ελλάδας σε κάτι σαν πάζλ πλαστικά κομματάκια, που τα κολλούσες πάνω σε ένα χάρτη που σου έδιναν και σχημάτιζες ολόκληρη την Ελλάδα. Σκέφτομαι ότι όλες αυτές οι συλλογές είχαν και κάποιο εκπαιδευτικό σκοπό. 
Καμία σχέση με τις τάπες και τους πικουτσου - αυτά τα κινέζικα μουτράκια, με τα περίεργα ονόματα - που μάζευαν οι γυιοί μου.
Τα αγόρια διάβαζαν τον ΜΙΚΡΟ ΣΕΡΙΦΗ, τον ΜΙΚΡΟ ΗΡΩΑ, και το ΜΠΛΕΗΚ, παραφιλολογικά περιοδικά της εποχής με εντυπωσιακά μεγάλες πωλήσεις.
Και εγώ διάβαζα μαζί τους τον ΜΙΚΡΟ ΣΕΡΙΦΗ, που μου άρεσε περισσότερο από τα άλλα περιοδικά. 
Αισθανόμουν περηφάνια για  τα κατορθώματα του Τζιμ Άνταμς του Ελληνικής καταγωγής εκ Σπάρτης, σερίφη. 
Ήθελα να μοιάσω της Ντιάνας, γέλαγα με τα καμώματα του Πεπίτο, εντυπωσιαζόμουν από τις ιχνηλατικές ικανότητες του Τσιπιρίπο.
Αλλά και ο ΜΙΚΡΟΣ ΗΡΩΑΣ με ενθουσίαζε με το θάρρος του.
 Ήταν ανίκητος και είχε γίνει ο φόβος και ο τρόμος των κατακτητών μαζί με την Κατερίνα και τον Σπίθα.
 'Όλα τα αγόρια ήθελαν να έχουν το ρόλο του Γιώργου Θαλάσση, όταν παίζαμε "πόλεμο" (Έλληνες εναντίον Γερμανών) και τον ρόλο του Τζιμ Ανταμς όταν παίζαμε "κλέφτες και αστυνόμους"
Για να μην έχουμε πολλούς τσακωμούς για το θέμα αυτό, οι ρόλοι άλλαζαν κάθε ημέρα.
Εντάξει, εγώ ήμουν λίγο-πολύ αγοροκόριτσο με παντελόνια και κοντά μαλλιά. 
Γυρνούσα από το σχολείο, πέταγα από την εξώπορτα την τσάντα μέσα στο σπίτι και έτρεχα να παίξω με τα αγόρια. 
Κρυφτό, κυνηγητό, βόλους.
 Όταν αργότερα κυκλοφόρησε το τραγούδι του Μητσιά «κορίτσι με τα παντελόνια και τα αγορίστικα μαλλιά», θεωρούσα ότι είχε γραφτεί για εμένα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου