Πέμπτη, 5 Απριλίου 2012

ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΙΑ



Τι υπέροχος συνθέτης, αξεπέραστος, αθεράπευτα ρομαντικός, λυρικός και ταυτόχρονα δυναμικός.
Και η Μελίνα,μια θεά. 
 Όσο για το τραγούδι, τα λόγια περισσεύουν. 
Μου θυμίζει τις γειτονιές του Πειραιά που γεννήθηκα και μεγάλωσα, που έπαιξα και που μάτωσα τα γόνατα μου στα χώματα του. 
Τον Πειραιά που δεν υπάρχει πια. 
Μου θυμίζει τις μυρωδιές που ανέδιδαν τα λουλούδια των αυλών μας -γιασεμί, γαρδένια και αγιόκλημα. 
Τότε που οι δρόμοι μπροστά στα σπίτια μας, οι γειτονιές μας ήταν γεμάτες ζωή και κόσμο. 
Τότε που τις ήσυχες και ζεστές βραδιές του καλοκαιριού, έβγαινε όλη η γειτονία στο δρόμο και κάθονταν στα σκαλοπάτια των σπιτιών και έλεγαν τα νέα τους και τα παιδιά παίζαμε, κρυφτό, κυνηγητό, βόλους. 
Τότε που δεν είχαμε ακόμα τηλεόραση στα σπίτια και η μεγαλύτερή μας διασκέδαση ήταν ο Κυριακάτικος περίπατος, η νουγκατίνα στο ζαχαροπλαστείο της πλατείας και το σινεμά της γειτονιάς. 
Τότε που οι άνθρωποι, ήταν ακόμα άνθρωποι, και νοιάζονταν για τον διπλανό τους. 
Τότε που όταν έφτιαχνε η μάνα μου κάποιο ωραίο φαγητό, πήγαινε και ένα πιάτο στην χήρα γειτόνισσα.
Τότε που μια αυλή την μοιράζονταν δύο -τρεις ή και περισσότερες οικογένειες.
Που όλοι γνώριζαν, όλους. 
Που όλοι ήξεραν τα πάντα για όλους. 
Τότε που δεν υπήρχαν μυστικά. 
Τότε που δεν υπήρχε μοναξιά.
Αυτοί που χαίρονταν με την χαρά σου και ήταν εκεί πάντα πρόθυμοι να σε στηρίξουν στην λύπη σου. 
Τότε που όλη η γειτονιά ήτανε σαν μια οικογένεια. 
Όλοι μαζί στις χαρές, στις πίκρες, στους αποχωρισμούς. 
Όλοι μαζί σε μία από τις πολλές οδούς ονείρων της δύσκολης και συνάμα γλυκιάς εκείνης εποχής .

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου