Παρασκευή, 6 Απριλίου 2012

 Αχ αυτός ο Χατζηδάκης:! 
Με ταξιδεύει στα παιδικά μου χρόνια. 
Στα χρόνια της αθωότητας. 
Με παίρνει από το χέρι και με οδηγεί στα χρόνια της τρυφεράδας, τότε που όλα φάνταζαν μεγάλα και όμορφα στα αθώα μάτια μου.  
Μου ανοίγει τα παράθυρα της θύμησης. 
Κυριεύει την ψυχή μου και γεμίζει την μνήμη μου με νοσταλγικές αναμνήσεις για τα χρόνια εκείνα που περνούν σαν ταινία μπροστά από τα μάτια του μυαλού μου.





Και κοίτα ποιους θυμήθηκα απόψε!
------------------------------------------------------

Την κυρά Ρόζα!
Την γειτόνισσά μας και φίλη της μητέρας μου, μέχρι τον θάνατο της.
Η κυρά Ρόζα, μια κοντή και χοντρή, τρυφερή γυναίκα. 
Η δεύτερη μάνα μου εκείνη την εποχή.
Όταν τύχαινε να λείπει η μητέρα μου για κάποιο λόγο, η κυρά-Ρόζα αναλάμβανε να μας μαγειρεύει και να μας φροντίζει.
Θυμάμαι ότι κάποιες φορές με έπαιρνε μαζί της στο εξοχικό της στο Μπογιάτι. 
'Ήταν ολόκληρο ταξίδι εκείνη την εποχή να πας από τον Πειραιά στο Μπογιάτι. 
Το Μπογιάτι, σήμερα έχει μετονομαστεί σε Άγιο Στέφανο.
Η κυρά Ρόζα λοιπόν ήταν μία γυναίκα χήρα που για να ζήσει, να μεγαλώσει και να σπουδάσει τα παιδιά της έκανε ενέσεις, γιατί η σύνταξη του άντρα της δεν ήταν σημαντική. 
Και να φανταστείτε ότι ο άντρα της, ήταν αξιωματικός του πολεμικού ναυτικού, και είχε σκοτωθεί στον τορπιλισμό από τους Ιταλούς, του πολεμικού πλοίου Έλλη στις 15 Αυγούστου 1940 στην Τήνο.  
Και όμως η σύνταξή της ήταν πενιχρή. 
Η μόνη της αποζημίωση ήταν ότι ο γυιός της μπορούσε να μπει στο πολεμικό ναυτικό χωρίς εξετάσεις. Την θυμάμαι που γύριζε με το βαλιτσάκι της από σπίτι σε σπίτι, όπου την χρειαζόντουσαν. 
Θυμάμαι που πήγαινα σπίτι της και την έβλεπα που έβραζε τις σύριγγες για να τις αποστειρώσει. 'Ηταν κάποτε νοσοκόμα νομίζω, δεν είμαι όμως σίγουρη. 
'Ολα αυτά είναι τόσο θολά στο μυαλό μου, άλλωστε έχουν περάσει τόσα πολλά χρόνια και εγώ τότε παιδάκι στις πρώτες τάξεις του δημοτικού.
-----------------------------------------------------

Την Αθανασία.
Μία άλλη φίλη της μητέρας μου, πολύ νέα εκείνη την εποχή, νέο κορίτσι αλλά και υπέροχο πλάσμα, όμορφο, τρυφερό και καλοσυνάτο. 
Θυμάμαι τον γάμο της Αθανασίας.
 Είχε γίνει μεγάλο γλέντι.
 Ήταν όλη η γειτονιά εκείνο το βράδυ εκεί.
 Εκείνο όμως που θυμάμαι ιδιαίτερα, ήταν η δουλειά του άντρα της. Δεν ξέρω πως θα μπορούσα να την ονομάσω. Μπορώ όμως να την περιγράψω. Είχε ένα τρίκυκλο και μοίραζε μπουκάλες πετρογκαζ στα σπίτια. Καλή δουλειά και προσοδοφόρα εκείνη την εποχή. Αργότερα όμως που η τεχνολογία έφερε τις ηλεκτρικές κουζίνες σε κάθε σπίτι, έμεινε άνεργος και έγινε οικοδόμος.
Τότε σε μία σχετική συζήτηση άκουσα την φράση "Δεν πρέπει ποτέ στην ζωή σου να θεωρείς τίποτε σαν δεδομένο" με άλλα λόγια ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΡΕΙ.
Δεν ξέρω ίσως αυτά τα λόγια, αν και μικρό παιδί, να μου εντυπώθηκαν ανεξίτηλα στην μνήμη μου, γιατί εκτός του ότι ακόμα τα θυμάμαι, πάντα απέφευγα τα δάνεια. Ούτε τότε που οι τράπεζες  προσπαθώντας να σε πείσουν να πάρεις δάνειο σε ενοχλούσαν ακόμα και τις ώρες κοινής ησυχίας, δεν δέχτηκα ούτε εγώ ούτε και ο άντρας μου. 
Τελικά αποδεικνύεται ότι οι γονείς μας  αν και ελάχιστα μορφωμένοι ήταν περισσότερο φιλοσοφημένοι από ότι εμείς και ήξεραν να διαβάζουν την ζωή και να την ζουν με σύνεση.
------------------------------------------------------



----------------------------------------------------------

Τον Κωνσταντίνο τον Βασιλιά και τον Μάκη τον Έλληνα.
Θυμάμαι το περιστατικό που τσακώθηκαν ο Μάκης ο 'Ελληνας με τον Κωνσταντίνο τον Βασιλιά και είχε βγει ο Μάκης ο ΄Ελληνας στον δρόμο μας, έξω από το σπίτι του Κωνσταντίνου του Βασιλιά και τον έβριζε με ακατονόμαστες βρισιές "μπίσε-δείξε Κωνσταντίνε Βασιλιά, θα σε κάνω, θα σου δείξω" κλπ κλπ κλπ
Όμως για κακή του τύχη, εκείνη την ώρα περνούσε ένας μπασκίνας και τον μάζεψε τον κο Μάκη ¨Ελληνα γιατί έβριζε τον βασιλιά.
Βλέπετε εκείνη την εποχή είχαμε ακόμα βασιλιά τον Κωνσταντίνο και ο αστυνομικός δεν γνώριζε ότι ο Έλληνας έβριζε τον γείτονά του που το όνομά του ήταν Κωνσταντίνος και το επίθετο του ήταν Βασιλιάς.
Αφήστε δε που όταν τον ρώτησε το επιθετό του και ο άλλος απάντησε "Έλληνας", ο αστυνομικός τσαντίστηκε γιατί νόμισε ότι τον δούλευε. 
Τελικά τους μάζεψε και τους δύο και τους πήγε στο τμήμα για να ξεκαθαρίσουν εκεί τα πράγματα.
Από ότι άκουσα την άλλη μέρα, τους άφησαν και τους δύο φυσικά μετά από εξακρίβωση των στοιχείων τους και αφού βεβαιώθηκαν ότι ήταν τα πραγματικά τους ονόματα αυτά που είχαν δημιουργήσει την παρεξήγηση και αφού επίσης τους συνέστησαν άλλη φορά να μην βρίζονται στον δρόμο. 
Οι δύο κύριοι λοιπόν τα είχαν βρει στο τμήμα και γύριζαν σαν καλά φιλαράκια.
Ο Κωνσταντίνος Βασιλιάς είχε και μια αδελφή που την έλεγαν Ησυχούλα, αλλά για αυτή θα σας πω άλλη φορά.
Καληνύχτα
---------------------------------------

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου