Τρίτη, 10 Απριλίου 2012


Θυμάμαι τις καυτές ημέρες του καλοκαιριού που πηγαίναμε για μπάνιο στου Παρασκευά στο Πασαλιμάνι ή που παίρναμε το τραμ και πηγαίναμε στο Πέραμα. 
Στο Πέραμα τότε ακόμα κολυμπούσαμε και μαζεύαμε και μύδια για να φτιάξουν οι μανάδες μας ένα υπέροχο μυδοπίλαφο.


Θυμάμαι τα χαμηλά σπίτια, τα ισόγεια με τις πάντα ασβεστωμένες αυλές μας γεμάτες λουλούδια. 
Οι γαρδένιες, τα γιασεμιά, οι τριανταφυλλιές, οι γαριφαλιές, το αγιόκλημα, τα γεράνια και τα άλλα λουλούδια γέμιζαν τον τόπο μεθυστικές ευωδιές. 
Το καυσαέριο ήταν λέξη άγνωστη την εποχή εκείνη. 
Ο συναγωνισμός ήταν πολύ μεγάλος για το ποια νοικοκυρά θα είχε τα καλύτερα και πιο ευωδιαστά λουλούδια στην αυλή της. 
Πολλές φορές τις νύχτες που όλοι κοιμόντουσαν, κάποιοι έκλεβαν ολόκληρες γλάστρες για να στολίσουν τις δικές τους αυλές.


Ένα περιστατικό που μου έχει μείνει αξέχαστο είναι όταν η Ησυχούλα έκλεψε μια γαρδένια από κάποιο σπίτι και την έβαλε στην αυλή της. 
Το πρωϊ όμως που σηκώθηκε η γαρδένια είχε κάνει φτερά. 
Άφωνη η Ησυχούλα.  
Πολύ γέλιο στην γειτονιά με το πάθημα της. 
Κάποιος που την είχε δει, είχε πάει και της την είχε κλέψει. Ο κλέψας του κλέψαντος.
‘Αλλωστε το να αλλάζουν οι γλάστρες αυλές ήταν κάτι πολύ συνηθισμένο.


Τηλέφωνα φυσικά δεν υπήρχαν στα σπίτια. 
Το μοναδικό τηλέφωνο ήταν στο περίπτερο της γειτονιάς και εκεί πήγαιναν όλοι όταν ήθελαν να τηλεφωνήσουν. 
Και όταν κάποιος δεχόταν ένα τηλεφώνημα στο περίπτερο, ο περιπτεράς που δεν μπορούσε να αφήσει το μαγαζάκι του και να πάει να τον φωνάξει, έβγαζε το κεφάλι του από το παράθυρο του περιπτέρου και τον φώναζε.
 Έτσι όλη η γειτονιά το μάθαινε. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου