Πέμπτη, 15 Νοεμβρίου 2012

Πενία τεχνας κατεργάζεται

"Πενία τέχνας κατεργάζεται" ή "των φρονίμων τα παιδιά πριν πεινάσουν μαγειρεύουν".
Από παροιμίες και γνωμικά η γλώσσα μας είναι πλούσια.

Έτσι λοιπόν μιας και έρχεται ο χειμώνας και η προμήθεια πετρελαίου λόγω τιμής θα είναι απαγορευτική, αποφάσισα να θωρακίσω λίγο το σπίτι μου. Σε κάποιους χώρους που δεν χρησιμοποιούνται θα κλείσουμε τα σώματα του καλοριφέρ και φυσικά και τις πόρτες, ώστε να μην διοχετεύεται εκεί η ζέστη.
Υπάρχουν χώροι όμως που δεν μπορούν να απομονωθούν με αυτόν τον τρόπο, μιας και το σπίτι είναι σε επίπεδα.








Εδώ και πολύ καιρό σκεπτόμουν τι να κάνω. 
Το μόνο που βρήκα είναι να κρεμάσω χοντρές κουρτίνες για να κόβουν το κρύο.
Δεν είναι βέβαια ίσως η καλύτερη λύση, είναι όμως η πιο οικονομική που βρήκα. 

Και ιδού το αποτέλεσμα.




Ποιος από εμάς περίμενε ότι θα συνέβαινε όλα αυτή η τερατώδης οικονομική καταστροφή στην χώρα μας. Ποιος φανταζόταν ότι το κράτος μας θα χρεοκοπούσε και οι συνέπειες θα έπλητταν όλους μας, ότι  και τα μεγάλα σπίτια που φτιάξαμε κάποτε όχι μόνο γιατί μπορούσαμε αλλά επίσης για να ικανοποιήσουμε την ματαιοδοξία μας ότι θα ερχόταν η στιγμή να μην μπορούμε πλέον να τα διαχειριστούμε όπως τους πρέπει. Και ποιος ακόμα μπορεί να μας πει τι μας περιμένει, τι νέα μέτρα σοκ, επί δικαίων και αδίκων.

'Ένα κράτος ανάλγητο, ανάξιο, πελατειακό και πέρα για πέρα διεφθαρμένο. Εμείς οι πολίτες δουλέψαμε - όπως δουλέψαμε -. Άλλος περισσότερο, άλλος λιγότερο, άλλος στο δημόσιο, άλλος στον ιδιωτικό τομέα και άλλος ως ελεύθερος επαγγελματίας.  Είμασταν όμως πάντα εκεί, παρόντες στην δουλειά μας. Αυτοί που θα έπρεπε, οι πολιτικοί δηλαδή, να έχουν το έλεγχο που ήταν? Ήταν πάντα απασχολημένοι με τους πελάτες τους και την τσέπη τους. Μέχρι εκεί έφτανε η πολιτική τους ευθύνη. "Το ψάρι από το κεφάλι βρωμάει"  Και τώρα έρχονται να μας σώσουν.!! Το τομάρι τους μάλλον κόπτονται να σώσουν και τα βρώμικα λεφτά τους. Έτσι λοιπόν και ο κάθε -πολύ επιεικώς-  καθυστερημένος πολίτης κοίταζε μόνο την πάρτη του. Σερνόταν στα πολιτικά, κομματικά και βουλευτικά γραφεία και έγλυφε τον κάθε τυχάρπαστο για μια θεσούλα στο δημόσιο, για μια αναπηρική συνταξούλα που δεν εδικαιούτο, για κάθε είδους εξυπηρέτηση. Τα πάντα ήταν θέμα διαπλοκής πλέον.  Σε σημείο που δεν μπορούσαμε να έχουμε ούτε τα αυτονόητα αν δεν είχαμε μέσον. Η παρακμή σε όλο της το μεγαλείο. Και η ιστορία μας έχει διδάξει ότι μόνο με καταστροφή μπορείς να πατάξεις την παρακμή. Και τώρα είναι αυτή η ώρα. Η ώρα της καταστροφής. 
Όμως μέσα σε αυτήν την σαπίλα, υπάρχουν ευτυχώς και κάποια διαμάντια που ελπίζω και εύχομαι να λάμψουν και να μας οδηγήσουν όταν θα έχει ολοκληρωθεί αυτή η καταστροφή.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου