Παρασκευή, 6 Φεβρουαρίου 2015

Όλα τώρα, αλήθεια, είναι αλλιώς. ‘Ίσως επειδή δε νιώθω πια στην πλάτη μου τα φτερά που κάποτε είχα και με έσωζαν πάντα στα τελευταία μέτρα της πτώσης. Κάτω εκεί, λίγο πριν τα βράχια με διαλύσουν, μια δυνατή φωνή ούρλιαζε μες στο κεφάλι μου και με ξυπνούσε.
Πέτα! Βάλε κουράγιο, άνοιξε τα φτερά σου και πέτα, φύγε μακριά! Νέοι κόσμοι σε περιμένουν, νέα τοπία, όμορφα, γεμάτα ζωή….. πέτα! Μην αφήνεσαι! Φύγε! Ζήσε!
Και ξάφνου, εκεί που όλα έμοιαζαν τελειωμένα, από το πουθενά, έβρισκα μια δύναμη που ούτε φανταζόμουν ποτέ πως είχα. Άπλωνα τα παραμελημένα μου φτερά και με μια δρασκελιά έπαιρνα ύψος, ανέβαινα κι ανέβαινα ώσπου έφτανα μετά από λίγο σε έδαφος σταθερό και ασφαλές, έτοιμος σαν από πάντα να συνεχίσω με όρεξη τον δρόμο μου.
Τώρα όμως είναι αλλιώς. Φτερά δεν έχω, μαράθηκαν, τα άφησα να σαπίσουν. Ναι, εγώ τα άφησα, το είχα πει θα ήταν η τελευταία μου ευκαιρία. Δε θέλω άλλο, μ' ακούς; Δε θέλω άλλο. Κουράστηκα να παριστάνω τον χαρούμενο παλιάτσο σ' αυτή την άθλια παράσταση. Το θέλω αποδείχθηκε πως δεν είναι αρκετό, όπως άλλωστε και η αγάπη. Ας πέσει επιτέλους η βαριά σκούρα αυλαία, ας σβήσουν οι δυνατοί προβολείς που μου καίνε το πρόσωπο, ας νιώσω τον αέρα να με μαστιγώνει παγωμένος καθώς θα πέφτω.

Ονείρωξη

Από τον Δημήτρη Νίκου

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου