ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ


Τελειώνοντας το λύκειο έπιασα αμέσως δουλειά και από τότε δεν σταμάτησα ποτέ να δουλεύω. Η αλήθεια είναι ότι μου άρεσε η δουλειά. Η δουλειά έξω από το σπίτι. Τις δουλειές του σπιτιού τις έβλεπα πάντα σαν αγγαρεία και τις απέφευγα όσο μπορούσα. Είχα όμως την μητέρα μου που φρόντιζε για όλα αυτά και έτσι είχα βολευτεί. Ακόμη και παντρεμένη και με παιδιά, η μητέρα μου ήταν αυτή που φρόντιζε τα του νοικοκυριού. Βέβαια πολύ αργότερα όταν η μητέρα μου δεν μπορούσε πλέον, άρχισα να μαθαίνω να μαγειρεύω, και να φροντίζω το σπίτι. Όχι ότι όλα αυτά τα έκανα με ευχαρίστηση, αλλά όπως λέει και η παροιμία «το αγώι ξυπνάει τον αγωγιάτη», δεν είχα άλλη επιλογή. Το να πηγαίνω λοιπόν στο γραφείο, ήταν πραγματικά διασκέδαση, μιας και ξέφευγα από τα του σπιτιού. Έτσι είχα πάντα την ακλόνητη πεποίθηση, ότι δεν είμαι άνθρωπος που θα μπορούσε να μείνει ποτέ χωρίς δουλειά και ακόμα πως αν έμενα σπίτι θα τρελαινόμουν, αφού δεν ήμουν άξια για οικιακά.
Πριν από αρκετούς μήνες αν κάποιος μου έλεγε πόσο θα άλλαζε η ζωή μου θα τον θεωρούσα τρελό και θα γελούσα μαζί του. Είχα την δουλειά μου, ως υπάλληλος τμήματος εισαγωγών και λογιστικής, σε ιδιωτική εταιρεία η οποία ήταν πολύ ενδιαφέρουσα Το εργοδοτικό περιβάλλον καλό, και οι συνάδελφοι και συναδέλφισσες πολύ ωραίοι τύποι. Ήμασταν μία μεγάλη παρέα. Συναδελφικά μαχαιρώματα σε εμάς δεν υπήρχαν. Εργαζόμουν λοιπόν σε ένα περιβάλλον ιδανικό και χαιρόμουν να πηγαίνω στην δουλειά. Το έβλεπα περισσότερο σαν βόλτα. Όμως ήρθε η κρίση και τα πράγματα άλλαξαν, άλλαξε και η συμπεριφορά της εργοδοσίας. Άλλαξαν και οι συμπεριφορές κάποιων συναδέλφων και όπως είναι γνωστό, η φτώχεια φέρνει γκρίνια, το κλίμα μεταξύ μας διαταράχθηκε Το μόνο θέμα συζήτησης πλέον ήταν το αν κλείνουμε και πότε, ή το ποιοι, πότε και πως θα απολυθούν, ή οι μειώσεις μισθών. Αυτή η αβεβαιότητα σχετικά με την επόμενη ημέρα δηλητηρίαζε την καθημερινότητά μας. Η εποχή της αθωότητας είχε περάσει ανεπιστρεπτί .  Άρχισαν οι απολύσεις, οι εκ περιτροπής εργασία και οι μειώσεις μισθών. Εγώ απολύθηκα, και η αλήθεια είναι ότι ανακουφίστηκα γιατί γλίτωσα από το άγχος της επόμενης ημέρας. Τις πρώτες μέρες μετά την απόλυση μου είχα πολλά θέματα να διεκπεραιώσω, έπειτα έφυγα ένα μεγάλο ταξίδι και γύρισα 3 μήνες αργότερα. Ήδη είχαν περάσει πάνω από 4 μήνες, ίσως επειδή ήμουν εκτός σπιτιού δεν είχα φρικάρει. Όμως τώρα έπρεπε να αντιμετωπίσω την πραγματικότητα και ποιά ήταν αυτή; Η έλλειψη της δουλειάς. Φοβόμουν την απραξία. Το να νοιώθω άχρηστη. Άλλωστε τώρα τα παιδιά μου είναι μεγάλα και δεν βρίσκονται σπίτι μιας και ο ένας είναι φαντάρος και ο άλλος σπουδάζει εκτός Αθηνών. Λείπει και ο άντρας μου στην δουλειά και έτσι είμαι πολλές ώρες μόνη στο σπίτι. Φυσικά για να περάσω την ώρα μου, άρχισα να ασχολούμαι με τις δουλειές του σπιτιού επαγγελματικά πλέον, άρχισα να μαγειρεύω διάφορες περίεργες συνταγές που εύρισκα στο διαδίκτυο. Παρ’ όλα αυτά συνέχισα να νοιώθω ανίκανη, μη δημιουργική. Εντάξει το μαγείρεμα κάτι λέει. Εννοώ ότι κάτι δημιουργείς. Το θέμα όμως είναι ότι το τρως και μετά δεν έχεις τίποτα. Για να μην τα πολυλογώ πέρασα διάφορα στάδια χωρίς να αισθάνομαι ότι έχω βρεί σε κάποια απασχόληση την ικανοποίηση. Στο μεταξύ τα νεύρα μου είχαν γίνει τσατάλια με την τρομολαγνία που μας σερβίρει καθημερινά η τηλεόραση με αφορμή την κρίση. Και τότε άκουσα για ένα σύλλογο της γειτονιάς μου που έκανε μαθήματα ραπτικής.
Δεν είχα ασχοληθεί ποτέ επισταμένως με την ραπτική, είχα ράψει όμως κάποτε μόνη μου κάποιες κουρτίνες και θυμάμαι ότι ήμουν πολύ περήφανη που τα είχα καταφέρει πολύ καλά, αν και ήμουν πραγματικά εντελώς ανίδεη.
Αποφάσισα να εγγραφώ στα μαθήματα ραπτικής τον Οκτώβρη του 2011.
Αυτό ήταν.
Ξετρελάθηκα.
Ειλικρινά οι ώρες του εικοσιτετραώρου δεν επαρκούν. Αισθάνομαι γεμάτη. ‘Οταν ράβω ή σχεδιάζω τα ρούχα ή ασχολούμαι με τις άλλες δημιουργικές μου ασχολίες, ξεχνάω τα πάντα. Είναι η καλύτερη ψυχοθεραπεία. Ράβω ότι μου έρχεται στο μυαλό. Παρακολουθώ τα μαθήματα και κάνω τις εργασίες που μας αναθέτει η δασκάλα. Βάζω την φαντασία μου και ράβω διάφορα αν και δεν έχουμε κάνει περισσότερα από 8-10 μαθήματα (αν και εγώ έχω σημειώσει και 3-4 απουσίες, λες ρε παιδί μου και όλοι έχουν βάλει στόχο να μου δημιουργούν υποχρεώσεις κάθε Τρίτη που έχω μάθημα, μιά ο γυιός μου που παρουσιαζόταν φαντάρος, μιά ο άντρας μου Νίκος που γιόρταζε Τρίτη, μια ένα θλιβερό καθήκον εκτός Αθηνών )
Αισθάνομαι πολύ περήφανη όταν λέω ότι αυτό που φοράω το έχω ράψει εγώ ΜΟΝΗ ΜΟΥ. Ξέχασα και την δουλειά στο γραφείο και όλα τα "εγώ είμαι για να εργάζομαι εκτός σπιτιού" Αντίθετα τώρα σκέπτομαι ότι μάλλον όλα αυτά τα χρόνια έχασα πολύτιμο χρόνο που δεν είχα ασχοληθεί πιο σοβαρά με την ραπτική
Γύρισα τους γιακάδες σε κάποια πουκάμισα του άντρα μου που ήταν λίγο φθαρμένοι οι γιακάδες.
Πραγματικά είναι υπέροχο, αυτό που φτιάχνεις να το βλέπεις και όχι μόνο μια φορά
Τώρα τις γιορτές αν και οι υποχρεώσεις των ημερών ήταν αρκετές κατάφερα και έφτιαξα ένα παντελόνι φόρμα για τον μικρό μου γυιό.
Σκοπεύω λοιπόν να μοιράζομαι μαζί σας τις εμπειρίες μου στην ραπτική και όχι μόνο, αλλά και σε πολλές άλλες δημιουργίες.

1 σχόλιο:

  1. Τριγυρίζοντας για άλλη μία φορά στην σελίδα σου (μου επιτρέπεις τον ενικό; )και, διαβάζοντα τα γραφόμενά σου, διαπιστώνω ομοιότητες. Μένοντας και γώ στο σπίτι μετά από 35 χρόνια εργασίας, με περισσότερες υποχρεώσεις (φροντίδα παπούδων και γιαγιάδων...)δίχως να έχω τον απαραίτητο χρόνο για μένα, ανακάλυψα την ραπτική ξεθάβοντας
    από την αποθήκη μία Singer μοντέλο του '78, δώρο ενός φίλου προ εικοσιπενταετίας. Εκτοτε το σπίτι είναι μόνιμα βομβαρδισμένο από κλωστές και καρφίτσες.
    Να μη σε ζαλίζω.
    Ανυπομονώ να περάσει το Πάσχα και να αρχίσω να πειραματίζομαι με το πατρόν που δημοσιεύεις.
    Καλή Ανάσταση (κυριολεκτικώς)

    ΑπάντησηΔιαγραφή